Kriolezja

W czasie zabiegu pacjent leży. Przed wykonaniem zabiegu znieczula się skórę. Następnie przez skórę wkłuwany jest wenflon, który stanowi prowadnicę dla kriosondy. Kriosonda mrożąca wprowadzana jest pod kontrolą USG i tak kierowana, aby jej końcówka (czoło aktywne) znalazła się w bezpośrednim sąsiedztwie nerwu.

Po zabiegu Pacjent po 15 minutach obserwacji może udać się do domu samodzielnie. 

Skuteczność zabiegu kriolezji jest ściśle powiązana z precyzyjną identyfikacją źródła bólu, w tym celu po badaniu klinicznym i korelacji jego wyników z badaniami obrazowymi musi być poprzedzony blokadą diagnostyczną i prognostyczną.

Obecnie stosowane sondy do kriolezji wykorzystują zjawisko Joule’a-Thomsona (https://pl.wikipedia.org/wiki/Efekt_Joule%E2%80%99a-Thomsona) Wewnątrz sondy znajdują się dwa kanały różniące się średnicą, dzięki czemu gwałtowne rozprężanie gazu (dwutlenku węgla lub podtlenku azotu) wypływajacego się z przewodu o węższej średnicy „kradnie” ciepło z otoczenia, powodując spadek temperatury na końcówce sondy do ok. –70°C, co uwidacznia się w uwodnionej tkance jako powstająca kula lodu. Zazwyczaj przeprowadza się 2–3 cykle mrożenia trwającego 1–2 minuty z odstępem między cyklami 30–45 s pozwalającymi na odmrożenie sondy.